Mijn eerste bevalling

Ik ben bevallen! Lezen jullie mee in mijn verhaal?

Op zondag 6 april werd ik ‘s ochtends rond half 7 wakker met regelmatige weeën. Nog niet bizar heftig, maar wel zo aanwezig dat ik wel moest letten op ademhaling en het liefst bleef bewegen. Ik bleef een beetje twijfelen of dit het nou was of niet, dus even aangekeken. Omdat ik nog niks had gegeten had M een smoothie gemaakt die ik tussendoor heb opgedronken. Weeën leken inmiddels vaker te komen en we zijn het ziekenhuis gaan bellen. We mochten komen, beetje zenuwachtig inmiddels, dus op naar het ziekenhuis.

Inleiden

Daar aangekomen werd ontsluiting gecontroleerd en bleek dat er eigenlijk nog vrij weinig gebeurde. Behoorlijk frustrerend aangezien ik er lichamelijk, maar ook psychisch behoorlijk doorheen begon te zitten. We hebben het in het ziekenhuis een paar uur aangekeken, maar om 1 uur was er weinig aan de situatie veranderd. Toen overlegd met de verloskundige (en die met gynaecoloog) en besloten tot inleiden. Voor mij was langer wachten niet goed meer.

Kort erna is een ballonkatheter ingebracht om mijn baarmoedermond verder open te krijgen en te zorgen dat ik (als het goed is) de volgende dag ingeleid kon worden. Deze zou tot 24 uur kunnen blijven zitten en ondertussen 3 opties zijn. Katheter zou er binnen die 24 uur uitvallen en er zou dus ontsluiting zijn ontstaan. Na 24 uur was er genoeg ontsluiting voor inleiding of er was nog te weinig gebeurt. In mijn geval gebeurde het eerste. Ik verloor na wat weeën de catheter rond half 4 ‘s middags. M was nog niet eens terug van huis om spullen bij te halen voor een saaie avond ziekenhuis en een overnachting voor hem. Ik bleek toen 2-3 cm ontsluiting te hebben.

Na lange avond met een film op de laptop, beetje rommelen, rondje om het ziekenhuis gelopen enzo zijn we rond een uur of 10 proberen te gaan slapen. Beiden niet geweldig geslapen door ander bed, warmte, spanning en dergelijke. In mijn geval zaten er overigens ook wat weeën bij, die de volgende ochtend weer een cm extra hadden opgeleverd.

Weeën

De volgende ochtend rond half 7 moest ik aan de ctg en toen die goed bleek werden een half uur later mijn vliezen gebroken en een infuus met weeënopwekkers aangesloten. Toen begonnen weeën pas echt. Infuus werd elke keer bijgesteld en ik zat ook aan een ctg die op het hoofd van Zoon was geplakt. Erg onhandig al die snoeren, want bewegen was totaal onmogelijk op deze manier.

Na een uur of 2 (geloof ik) bleek dat Zoons hartslag mogelijk achteruit ging en wilden ze via een krasje op zijn hoofd bloed afnemen om dat te checken. Ik had dus een gynaecoloog aan mijn bed staan die ons waarschuwde ons voor te bereiden op een spoedkeizersnede. Na een rottig en pijnlijk onderzoek (zelfs door weeën heen!) was het bloed afgenomen en een paar minuten later bleek dat het gelukkig aan het draadje wat niet goed bleef zitten lag en dat er niets aan de hand was met Zoon.

Ondertussen werden de weeën heftiger. Om dat draadje van de ctg goed te laten zitten wilden ze alleen wel dat ik op mijn rechterzij moest blijven liggen. Erg naar tijdens weeën. Ik had graag meer bewegingsvrijheid gehad, dan denk ik dat ik alles wel makkelijker kunnen opvangen. Gelukkig was M wel heel actief met in mijn onderrug duwen tijdens een wee. Dat hielp de ergste rugweeën opvangen. Ook zat ik heel erg in mijn eigen wereld die alleen maar draaide om opvangen van weeën en daarmee was het zwaar, maar te doen. Achteraf heb ik steeds meer gehoord wat ik totaal heb gemist en tijdsbesef was ik (zoals voorspeld) totaal kwijt.

Op een gegeven moment merkte ik dat ik persweeën had. Ik wist, ondanks bovenstaande, dat ik niet zo lang er voor op 6-7 cm ontsluiting zat. Toen de verloskundige kwam kijken zat ik inderdaad op 7 cm, maar dat kon zij in een keer oprekken naar 9 cm. Ik moest proberen om de persweeën weg te zuchten, maar mocht ook wel beetje voorzichtig mee persen.

Cas geboren!

Ondertussen werd alles klaar gemaakt voor de bevalling. M vertelde dat ongeveer de hele kamer vol met spullen stond. Om 10 voor 2 mocht ik daadwerkelijk gaan persen. Toen ging het echt snel, want 13 minuten later was Cas geboren.

Hij werd direct op mijn buik gelegd en na een tijdje heeft hij ook al direct een half uur aan mijn borst gedronken. Ondertussen werd ik gehecht, omdat ik een beetje uitgescheurd was (4 hechtingen). M heeft de navelstreng doorgeknipt en na het eerste uur Zoon aangekleed.

Daarna heb ik gedoucht en omdat het zowel met hem als mij goed ging waren we 4 uur na de bevalling thuis op de bank (en vrij snel erna op bed).

Al met al kijk ik ondanks het gedoe met de extra onderzoeken en het op mijn rechterzij moeten liggen wel terug op een goede bevalling. Ik vind wel dat het tweede onderzoek overbodig en teveel vertrouwen op apparatuur was. Wat dat betreft zou ik graag een volgende bevalling (als die er ooit komt) zonder medische indicatie willen waardoor ik meer vrijheid heb in mijn keuzes heb. Wat ik wel merkte was dat ik toen ik me eenmaal kon concentreren op de weeën ik ze goed op kon vangen en genoeg technieken had om hiermee om te gaan. Ik ben ook heel blij dat ik tegen het advies van de anesthesist in ben gegaan om preventief een ruggenprik te nemen (waar de gynaecoloog het mee eens was). Ik heb dit echt niet nodig gehad en ik denk dat het goed is geweest dat ik daar mijn eigen gevoel in heb gevolgd.

Maaike schrijft op casper-0-dagen-oud-5 Mijn eerste bevalling Ouderschap  zoon weeenopwekkers weeen inleiding geboorte bevallen
Net geboren!
Een reactie

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge