Mijn tweede bevalling, de geboorte van Ruub

Een hele tijd geleden schreef ik al over mijn eerste bevalling, maar nooit over mijn tweede bevalling. Nu Ruub een jaar oud is word het toch wel tijd om ook dat verhaal te vertellen.

De zwangerschap

Mijn zwangerschap was zwaar. Ik had flinke bekkeninstabiliteit en zwangerschapsdiabetes. Ik moest insuline spuiten en het kostte allemaal veel moeite. In het begin nog behoorlijk misselijk geweest, zo erg dat medicatie nodig was. Kortom, mijn zwangerschap was niet leuk. De laatste weken waren erg zwaar, Lopen ging moeizaam, ik sliep slecht. Kortom een zware zwangerschap die een goed doel had, maar los van de schopjes en het feit dat er een kindje in me groeide genoot ik er echt niet van.

Door de zwangerschapsdiabetes wist ik al dat ik tussen week 38 en 39 moest gaan bevallen en ergens vond ik het hierdoor wel fijn om een vroege einddatum te hebben. Het nadeel was hoogstwaarschijnlijk weer een ingeleide bevalling waarbij ik vast zou zitten aan allerlei snoeren.

Controle met 37,5

Toen ik 37 weken en 5 dagen zwanger was had ik controle bij de gynaecoloog waarbij afgesproken was ook de datum van inleiding te plannen voor de week erna. Bij het voelen hoe hij lag leek het er op dat de baby nog niet goed lag. Ook bij inwendig onderzoek was duidelijk dat hij nog niet ingedaald was. Er werd een echo gemaakt en de conclusie was dat hij scheef in mijn buik lag, zijn hoofdje rechtsonder boven mijn been, zijn billen linksboven. Tot overmaat van ramp lag de navelstreng wel voor de uitgang. Inleiding was dus absoluut nog geen optie en in het gesprek met gynaecoloog viel het woord keizersnede al. Dit wilde zowel hij als ik liever niet, juist omdat mijn eerste bevalling behoorlijk probleemloos was gegaan. Een draaipoging is vanwege de rare houding en mijn overgewicht ook moeilijk. We spreken af dat ik maandag (38+3) weer langs kom en dan kijken we hoe het er dan voor staat en dan maken we een plan voor later die week.

Maandag

In de dagen erna en met name op zondag heb ik een heleboel voorweeën en is mijn buik ontzettend onrustig. Ergens hoop ik dat de baby daarmee goed gaat liggen en een draaipoging of keizersnede dus gewoon niet nodig is. Maandag is Cas ziek en ik ben zo op van de pijn en het niet slapen dat M thuis blijft van zijn werk. We regelen snel oppas voor het ziekenhuisbezoekje. Het idee was om Cas mee te nemen, maar met hoge koorts is dat niet handig.

Om 2 uur heb ik de afspraak en ik krijg direct weer een echo en inwendig onderzoek. En de voorweeën hebben hun werk gedaan, de baby ligt goed, geen navelstreng meer voor de uitgang en ik heb zelfs al 2 cm ontsluiting. Niks houdt een normale inleiding meer tegen gelukkig.

De gynaecoloog wil me ergens in de komende 3 dagen inleiden. Ik maak een afspraak bij de balie en krijg te horen dat het de volgende dag, 4 oktober wordt. Om half 7 moet ik me melden zodat de nachtdienst het infuus nog kan aansluiten en de weeenopwekkers kan aanzetten.

Ik bel onderweg naar huis direct mijn moeder dat ze die avond nog naar ons moet komen zodat ze op Cas kan passen bij ons thuis. Ze besluit voor het eten te komen zodat Cas haar niet de volgende ochtend pas ziet. Raar idee die avond, morgen ben ik als het goed is mama van twee kindjes. Mijn tweede bevalling komt er aan!

Infuus

Na een onrustige nacht en vroege wekker vertrekken we de volgende ochtend naar het ziekenhuis. Mijn moeder staat nog even met ons mee op om ons een knuffel te geven. Als we de straat uit rijden bedenk ik dat we de anataal gekolfde melk ben vergeten uit de diepvries te halen. Omdat ik zwangerschapsdiabetes heb is de kans op bijvoeden erg groot en ik doe dat liever met borstvoeding als met kunstmelk. Dit moet dus mee. Snel terug naar huis dus. Gelukkig zijn we net op tijd in het ziekenhuis.

In de verloskamers doet een verloskundige een poging tot infuus prikken. Ze durft het niet aan, een collega probeert het en prikt mis. Zucht, ik vind dat zo’n rotgevoel. Er wordt iemand van de spoedeisende hulp opgeroepen om te prikken, maar dankzij de overdracht is zij er pas om half 9. Gelukkig lukt het haar wel in een keer. Maar goed, toen waren we dus twee uur verder voordat het infuus werd aangezet.

De eerste uren

In het begin gebeurde er niet zo veel. Het was vooral saai. Het infuus werd opgehoogd, ik kletste met M, las wat op mijn telefoon en appte zelfs met mensen die wisten dat ik aan het bevallen was. Soms was er wel een wee, maar regelmatig nog niet en ik had tussendoor echt lange rustpauzes. Niet zo gek dat het dus ook niet bepaald snel ging.

Als je zwangerschapsdiabetes hebt doen tijdens de bevalling je suikerwaardes soms gekke dingen die ik moest ieder uur meten wat mijn waardes waren. Dit moest met een apparaatje waar je een vingerprikje mee kon doen en een druppel bloed op een teststrip kon laten vallen. Hiermee zag je of de waardes goed waren of niet. Ik was zo stom geweest om mijn nieuwe doosje stripjes thuis te laten liggen. De goede strips waren in het ziekenhuis niet aanwezig. Ze konden me wel meten met hun apparaat, maar dat kan ik niet zelf bedienen, dus echt handig was het niet. Mijn bevalling kwam zo traag op gang dat om half drie M nog even naar huis is gereden (nog geen 10 minuten rijden) om die strips te halen.

Weeënstorm

Toen M weg was werden de weeën eindelijk wel iets heftiger, maar nog steeds goed te doen en flinke pauzes. Toen hij terug kwam ging het echter anders. Ik belandde net als tijdens de bevalling van Cas in een weeënstorm die heel flink was, wat dat betreft lijkt mijn tweede bevalling behoorlijk op de eerste. Echt geen rust en pauzes meer. Gelukkig ging ook eindelijk de ontsluiting daarmee sneller. Ik hield wel veel meer bewegingsvrijheid en kon zelf de houding kiezen die ik graag wilde. Helaas kon douchen niet meer door alle snoeren en dergelijke.

Op een gegeven moment kwamen ze er achter dat de baby nog als sterrenkijker lag en hij nog moest draaien voordat de bevalling makkelijk verder kon gaan. Dit betekende ook dat ik vanaf dat moment, rond de 6 cm ontsluiting, persweeën heb die ik dus ook moet opvangen. Omdat op je linkerzij liggen of op handen en knieën zitten vaak daarvoor goed werkt heb ik dat natuurlijk gedaan. Op handen en knieën waren de weeën ook vrij goed op te vangen en gelukkig draaide hij ook.

Mijn daadwerkelijke tweede bevalling

Om een uur of 6 heb ik volledige ontsluiting en wordt alles klaargemaakt zodat ik kan gaan persen. Ik geloof dat ik dat rond kwart over 6 mag gaan doen, omdat mijn lichaam er dan eindelijk echt klaar voor is. Dan gaat het heel snel. Na slechts 6 minuten persen is onze zoon geboren! Hij weegt 3795 gram en is helemaal gezond.

IMG-20161004-WA0017 Mijn tweede bevalling, de geboorte van Ruub

Ook de placenta komt vlot en ik moet nog een kleine hechting. Een prima tweede bevalling dus!

De eerste dag moeten we in het ziekenhuis blijven vanwege de mogelijke dips in de bloedsuiker van Ruub. Na douchen worden we dus naar de kraamafdeling gebracht. Gelukkig zijn zijn waardes prima en de volgende ochtend, dus na 12 uur, mogen we al naar huis waar de kraamweek echt start.

 

 

21 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge