Onzichtbare beperkingen

Dit is een blog over een onderwerp wat ik lastig vind. Een blog over een onderwerp waar ik heel erg mee heb geworsteld en nog steeds soms. Toch vind ik het belangrijk en fijn om er over te schrijven. Het is een stuk van de gevolgen van ziek worden wat je niet zichtbaar ziet

Begin 2010 werd er bij mij kanker geconstateerd. Een hele schrik natuurlijk. Een heftige tijd volgde. Ik kreeg chemokuren en was daarna schoon. Na een kleine 3 maanden bleek echter de behandeling niet toereikend. Ik had meegewerkt aan een onderzoek waarbij ze probeerden niet te hoeven bestralen, maar de mensen die voor mij dit hadden gehad bleken bijna allemaal een recidive te krijgen. Omdat ik nog niet lang uit de behandeling was kon dit bij mij voorkomen worden door alsnog te bestralen.

Heel fijn natuurlijk, maar het verschil voor en na bestraling was groot. Na de chemo’s herstelde ik redelijk, kreeg weer meer energie en kon weer steeds meer. Na de bestraling kwam dit, ondanks intensieve revalidatie niet zo makkelijk terug. Daarbij kwam dat mijn schildklier door de bestraling er mee op hield en daarmee bleek ik ernstige vermoeidheidsklachten te hebben tot op de dag van vandaag. Zo ernstig dat ik volledig ben afgekeurd. helaas. Ik zou graag werken, maar dit is momenteel niet haalbaar, zeker met een klein kind niet.

Door deze situatie hebben we getwijfeld aan kinderwens. De keus is gevallen op toch proberen, omdat we het idee hadden dat dat moest lukken. Gelukkig klopt dit ook. Wel lig ik weinig na 10 uur in bed (soms een keer in het weekend), doet M een groot deel huishouden naast zijn baan en moet ik heel bewust keuzes maken.

Ik kan bijvoorbeeld niet zomaar een stuk gaan fietsen met Zoon. Ik kan het wel, maar dan moet ik er wel over nadenken en niet doen als ik nog allerlei andere dingen wil. Ik ben blij dat hij overdag slaapt zodat ik ook rust kan nemen indien nodig. Mijn weekplanning is vaak vrij leeg. Zeker niet iedere dag afspraken of drukke plannen. Wel veel ruimte voor flexibiliteit. Sporten ‘s avonds heb ik geen energie meer voor terwijl het zo belangrijk is voor mijn gezondheid. Ik probeer dus veel te wandelen of wel te gaan fietsen. Dat kan wel overdag.

Maar daarentegen kan ik wel prima voor hem zorgen, met hem spelen, ‘s nachts er uit als het moet, wekelijks gaan zwemmen en hebben we een fijn leven met z’n drieën. Het gaat goed hier, maar het is voor M als mij soms zwaar. Soms lastig, want daardoor moeten we leuke dingen laten, maar we zijn wel gelukkig. Gelukkig met elkaar, gelukkig met onszelf en ons leven. Zelfs al hadden we een aantal dingen echt anders gewenst.

Wat ik een groot voordeel vind van een kind hebben en niet werken is dat je een stuk minder verbaasde blikken krijgt. Mensen verwachten dat dit meer een bewuste keuze is. Soms wordt er wel doorgevraagd, maar gelukkig lang niet altijd. En dan nog heb ik de keus om te vertellen dat ik kanker heb gehad. Toen ik nog geen kind had waren mensen veel sneller veroordelend, nu heb ik minder last van. Het is minder zichtbaar wat ik in mijn verleden had en dat is fijn.

Toch draag ik dit verleden nog dagelijks met me mee en heb ik er dagelijks last van. Daarom kies ik er vaak voor om wel open te zijn. Open zodat mensen het kunnen begrijpen. Maar ook open omdat ik het zelf lastig vind om niks te zeggen. Het is gewoon dubbel.

10 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge