tbt: eerste chemokuur

Na vorige week te hebben geschreven over het stellen van de diagnose kanker en hoe dat bij mij in zijn werk ging vertel ik nu hoe het allemaal verder ging qua onderzoeken en de eerste chemokuur.

Doorgestuurd

Toen de diagnose bekend was stuurde het streekziekenhuis mij door naar het academisch ziekenhuis. Voornamelijk omdat er een grootschalig onderzoek naar de behandeling van hodgkin liep en ik daar daar makkelijker aan deel kon nemen. Ook speelde mijn leeftijd en kinderwens hier een rol in. Dus nu was het na een paar hectische weken wachter tot begin februari waarop ik de afspraak had daar.
In overleg met mijn arts in het academisch ziekenhuis besluit ik mee te werken aan een onderzoeksbehandeling. Deze houdt in dat je eerst 2 chemokuren krijgt (bestaande uit 2 toedieningen, dus totaal 4 keer), daarna een scan om te kijken of je schoon bent of niet en aan de hand daarvan wordt het verloop van de behandeling bepaald. Als je schoon bent waren er 2 opties, de standaard behandeling; een kuur en bestraling of 2 kuren zonder bestraling. Als je niet schoon bent krijg je een zwaardere kuur om dat alsnog te werk te stellen. Met deze planning is de verwachting dat ik ergens juni klaar ga zijn met behandelingen.

Masker

Omdat het nog niet duidelijk is of ik bestraald moet worden moet er hoe dan ook een bestralingsmasker gemaakt worden. Dit is nodig zodat je elke keer op exact dezelfde manier ligt en op precies de goede plek bestraald wordt. Als de tumoren al weg zijn kunnen ze de goede plek niet meer bepalen. Het masker wordt overigens vast gezet aan een bed zodat je een paar minuten echt geen kant meer op kunt.
Het infuus prikken wat er nodig is voor de ct-scan hiervoor gaat heel moeizaam. Ik val bijna flauw. Ik herinner me mijn moeder die tegen me aan praat en wil dat ik naar haar kijk, maar dat lukt nauwelijks. Daarom word ik met een bed heen en weer gebracht. We laten het infuus in mijn elleboog, een onhandige plek, maar zitten.

Eerste chemokuurblood-1291132_640-200x300 tbt: eerste chemokuur

Het infuus is die middag namelijk weer nodig, want ik krijg meteen de eerste chemokuur. Een kuur bestaande uit 4 zakken, tussen elke zak moet er gespoeld worden met zoutoplossing. Al met al ben je wel een paar uur bezig. Mijn vriend komt ook naar het ziekenhuis en mijn moeder gaat na een tijdje naar huis. Ik voel me in de loop van de dag zieker worden, maar ik zoek ook afleiding. Erg lastig terwijl je vast zit aan een infuuspaal vast zit.
Na een lange dag ziekenhuis mag ik weer naar huis. Ik was er om 9 uur voor het masker en thuis eten is krap zo lang was de dag. Ondanks het brakke gevoel heb ik wel nog trek en we eten makkelijk. Daarna rustig een film kijken en vroeg in bed.

De volgende dagen

De dagen na de eerste kuur was ik gespannen, wat zou er komen? Hoe ziek zou ik zijn? In verhouding valt het mee. Ik voel me ergens tussen een flinke griep en een kater in. Met rustig aan doen en veel op de bank hangen kom ik de dagen door. Het verbaast me ergens dat ik niet hoef over te geven. Ik ben wel misselijk, maar het komt er niet uit. Wel heb ik flinke obs tipatie en hou ik vocht vast door de prednison.
Na een paar dagen krijg ik een warme pijnlijke plek op mijn arm, een stukje boven de plek waar het infuus zat. Ik bel het ziekenhuis voor overleg. Volgens hen is het een chemische aderontsteking. Mijn aderen vinden de chemo niet zo fijn en reageren hier flink op. Als dit de volgende keer weer gebeurd kan ik een port-o-cath krijgen waarbij de chemo in een grotere ader kan worden gezet die meer kan hebben. Even afwachten nog maar.

Na een kleine week voel ik me weer iets beter. Mijn weerstand is slecht, maar ik ben weer tot iets in staat. Eerste chemokuur gehad, in ieder geval nog 3 keer te gaan voordat ik weet hoe het verder gaat.

De uitgelichte afbeelding komt van www.pixabay.com

10 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge