Tbt: het begin

Ik heb besloten om een serie blogs te schrijven in de categorie tbtb: turn back time. Ik wil jullie meenemen naar een stukje uit mijn verleden wat gigantisch invloed heeft gehad op de rest van mijn leven. Niet alleen maar negatief, maar het meeste wel. Als je terug hebt gelezen naar deze of deze blog heb je al gelezen dat ik kanker heb gehad en iets over dat nog steeds mijn leven beïnvloed. Ik wil nu iets uitgebreider vertellen over die periode. Daarvoor is het nodig om terug te gaan naar ruim een jaar voordat ik mijn diagnose kreeg, omdat dat er heel erg aan verbonden is. In de eerste turn back time ga ik terug naar november 2008 en het daarop volgende jaar.

Telefoon

Het is woensdagmiddag, vraag me niet naar de datum, maar dat weet ik wel nog. Ik zit op de bank en de telefoon gaat. Mijn vader, niks bijzonders, hij belt zo vaak. Dit keer heeft hij echter wel echt iets te vertellen.
Toen ik het weekend er voor bij hem was  vertelde hij dat hij pijn had in zijn schouder. Hij kon hem niet goed bewegen en had er flink last van. Na het weekend zou hij naar de huisarts gaan. Daar was hij inmiddels geweest en ook in het ziekenhuis. De pijnlijke schouder was geen spier of pees, maar uitgezaaide longkanker. BAM, die kwam binnen.

Ongeneeslijk

De kanker was niet alleen uitgezaaid, maar ook ongeneeslijk. Hij zou waarschijnlijk binnen een jaar overlijden. Om zichzelf meer tijd te geven wilde hij wel chemokuren krijgen. Kuren waar voor hij elke keer 3 dagen opgenomen moest worden en hij heel ziek van werd. Ze werkten een tijd, de kanker groeit niet en neemt zelfs wat af.

Afstuderen

Voor mij een hele dubbele periode. Ik ben druk aan het afstuderen aan de pabo. Ik loop stage, schrijf een scriptie over rouwverwerking en werk keihard om mijn studie af te ronden. Na jaren gerommel met studies en een vader die daar ontzettend veel zorgen over heeft gemaakt wil ik ontzettend graag dat mijn vader meemaakt dat ik afstudeer. Het lukt en met medewerking van de pabo, ook net binnen de tijd om de officiële diplomauitreiking te halen. Het kost hem ontzettend veel en hij blijft niet de hele avond, maar mijn vader ziet hoe ik mijn diploma ontvang. Zo fijn om hem erbij te hebben.

Zomer

In de zomer wordt hij steeds zieker en blijken de chemokuren niet voldoende meer te werken. Dan wordt regelmatig bestralen ingezet een experimenteel medicijn. Mijn vader geeft niet op en wil alle behandelingen die er voor handen zijn. Het helpt wel iets, maar volgens mij weinig. Hij ligt steeds vaker op de bank met zijn hondje bij hem. Die was zo onafscheidelijk in die tijd. We praten ontzettend veel met elkaar en ik heb het idee dat dit jaar ziek zijn onze band echt versterkt.

Nieuwe baan

Eind augustus begin ik aan mijn eerste baan als leerkracht. Ik vertel in mijn eerste week direct dat mijn vader zo ernstig ziek is en niet lang meer zal leven. In de maanden die volgen werk ik hard, rij veel op en neer naar Brabant (uur reistijd buiten de spits) om bij hem en zijn vrouw te zijn. Mijn vader wordt steeds zieker en vermoeider. Ik ben ontzettend moe en in november ben ik een ruime week ziek. Dan denk ik zo moe van alles en al het zorgen. Dat later iets anders blijkt kon ik niet weten.

Ziekenhuis

Op maandag 30 november word ik aan het eind van de ochtend gebeld door de vrouw van mijn vader. Mijn vader is naar het ziekenhuis gebracht en inmiddels buiten kennis. Ik laat alles vallen op mijn werk, haal mijn vriend op en rij naar het ziekenhuis. Daar is het grote wachten begonnen. We waken bij mijn vader. M en ik gaan nog even in de stad spullen kopen om te kunnen overnachten want die waren we in alle hectiek vergeten. Besloten is dat wij samen de eerste nacht in het ziekenhuis zullen blijven. Omdat totaal niet duidelijk is hoe lang dit gaat duren gaan mijn broer en de vrouw van mijn vader wel thuis slapen.

Die nacht waken we om de beurt bij mijn vader, de ander probeert wat te slapen in de kamer die voor ons beschikbaar is. In de vroege ochtend ga ik weer waken. Rond een uur of 6 belt mijn vaders vrouw hoe het gaat. Dan lijkt de situatie nog stabiel. Tegen 7 uur besluit ik terug te bellen, omdat mijn vader ineens hard achteruit gaat en een half uur later maak ik M wakker. Om kwart voor 8 ben ik nog net alleen met mijn vader als hij overlijdt terwijl ik zijn hand vast hou.

Het is dan 1 december 2009. Mijn vader is overleden.

De uitgelichte afbeelding komt van www.pixabay.com.

 

 

18 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge