Uit de krant: draagmoeder eist baby terug

Afgelopen maandag verscheen in het AD een artikel over een homostel dat hun net geboren baby weer moest afstaan aan hun moeder.

Draagmoeder

De mannen hadden een draagmoeder gevonden en deze had met eigen eicel een kind voor hen gedragen. Thuis insemineren en de afspraak was dat ze in die tijd met haar man beschermde seks zou hebben. Kennelijk heeft ze dat niet goed genoeg gedaan, want bij de DNA-test na de geboorte bleek het meisje toch van haar man.

Ondertussen was de baby al een week of 2 bij de vaders. Toen kwam er een rechtszaak over bij wie ze ging wonen. Dit is normaal in dit soort gevallen en als de draagmoeder aangeeft dat de vaders voor de baby gaan zorgen gaat dat prima. Alleen in dit geval was het dus het geval dat de moeder (en vader dus) ineens geen afstand wilde doen van de baby.

Twee vaders, die na een moeilijk traject om überhaupt een kind te krijg en zich maanden hebben verheugd op de geboorte van hun baby, zorgen 2 weken voor hun dochter en dan blijkt die niet van hen te zijn en wordt ze hen ook nog ineens afgenomen! Wat een afschuwelijke situatie zullen zij zitten. Ik kan me niet voorstellen hoe zij zich moeten voelen.

De draagmoeder en haar partner kan ik ergens overigens wel begrijpen, biologisch gezien is dit hun kind, maar toch, je maakt afspraken en dan kom je er op terug, omdat je je kind toch niet kunt afstaan. Het is precies de reden waarom ik geen draagmoeder wil en kan zijn (nog los van hoe zwaar ik zwanger zijn vind).

Reactie van een andere draagmoeder

Een bekende van mij is op dit moment voor de tweede keer zwanger voor een ander. In beide gevallen een homostel (wel twee verschillende trouwens). Zij schreef op haar blog onder andere dit hierover

Ik ben blij dat Emma bestaat. Ik weet dat de vaders van dit kindje in mijn buik geen onzekerheid zullen gaan voelen naar aanleiding van een artikel als dit. Want ik “heb me al bewezen”. Hoe koud dat ook klinkt. Ik hoop dat ook de hoopvolle aanstaande (over)grootouders, ooms, tantes, buren en vrienden van dit kleine meisje daar in ieder geval hun vertrouwen uit halen. Ik ga me écht niet bedenken (en het kindje is 100% niet van mijn vent) Maar als ik nu in mijn eerste draagmoedertraject had gezeten, hoeveel invloed zou een verhaal als dit dan hebben gehad op angst? Terwijl veruit de meeste draagmoedertrajecten goed gaan?

En dit is waarom er nieuwe wetgeving moet komen. Oh wat hebben we het geroepen! Hoe vaak heb ik niet gezegd “ik heb na de geboorte gewoon een jaar de tijd om de wensouders in onmeetbaar verdriet te storten, het is bizar!” Ik weet zeker, met de juiste wetgeving, dat dit dan niet gebeurd was. Als het advies van de staatscommissie Herijking Ouderschap al wetgeving was geweest, dan was de hele aanloop anders geweest. Allen hadden dan screening en counseling gehad en hoe stom dat ook klinkt: voorlichting over vruchtbaarheid.

Ik kan het niet anders als met haar eens zijn over de wetgeving. Ik vind het bizar dat er geen enkele regeling voor draagmoederschap is, geen screening, de draagmoeder heeft een jaar om het kind terug te eisen. Ik denk als je dit soort trajecten in gaat je je zo veel zekerder en prettiger zal voelen als er gewoon duidelijke regels zijn over hoe je dit aan moet pakken.

Ik vind het belangrijk om hier toch eens aandacht aan te besteden. Ik denk dat als dat meer gebeurd, zowel door wensouder, draagmoeders en ook buitenstaanders zoals ik er hopelijk eindelijk regelingen komen.

Rest mij enkel de vaders van dit meisje heel veel sterkte te wensen en ik hoop dat ze in de toekomst echt ouders mogen worden die ook mogen zorgen voor hun kind.

De uitgelichte afbeelding komt van www.pexels.com.

11 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge