Maaike schrijft op stone-2864579_640 Gastblog: Linda heeft een eetstoornis Lifestyle

Gastblog: Linda heeft een eetstoornis

Al een hele tijd geleden bedacht ik dat ik graag een aantal gastblogs zou willen plaatsen over mensen die een medisch probleem hebben hoe ze hiermee om gaan. Dit naar aanleiding van mijn eigen verhaal over kanker.  Ik vind het zelf erg interessant om te lezen en ik denk dat dit iets toevoegt aan Maaike schrijft op. Door alle drukte de laatste maanden heb ik hier weinig mee gedaan, maar ik werd vorige week benaderd door Linda van imperfectief of ik het leuk vond als zij een gastblog schreef over haar eetstoornis. Maar natuurlijk! Heel erg fijn dat je verhaal wilt doen hier! Bedankt hiervoor!

Mocht je nou zelf een leuk idee hebben voor een of meerdere gastblogs hoor ik het graag op info@maaikeschrijftop.nl

Bij deze geef ik dus het woord aan Linda

Hoi! Leuk dat je deze gastblog leest, die ik mocht schrijven voor maaikeschrijftop.nl.

Mijn naam is Linda en ik ben 33 jaar oud. Ik ben opgegroeid in een liefdevol gezin en mijn ouders zijn inmiddels ruim 40 jaar getrouwd en niet bij elkaar weg te slaan. Ikzelf ben ook gelukkig getrouwd, heb een middelgrote vriendenkring, een vaste baan, een vrijstaand huis, twee poezen en twee konijnen, een goedbezochte blog, ik ben lichamelijk gezond, ik ben creatief, kan goed zingen en heb het VWO afgerond.

Wat een opgeblazen introductie, denk je misschien. Maar dat is niet zonder reden. Dit is namelijk hoe de buitenwereld mij ziet, als ik het ze vraag. Een succesvolle vrouw die niet veel meer te wensen heeft.

Zelf zie ik echter meestal iets anders. Met deze introductie wil ik dan ook juist illustreren hoe groot de impact is van iets waar ik jullie in deze blog meer over wil vertellen. Want al die dingen, waarmee ik mijzelf zeer zeker gelukkig prijs, vallen zomaar in ’t niet bij één groot deel van mijn leven dat mij al ruim 20 jaar niet gelukkig laat zijn: mijn eetstoornis.

Mijn jeugd

Al sinds mijn kindertijd is eten, uiterlijk en gewicht een probleem voor me. Ik was altijd al wat steviger gebouwd en wat minder weerbaar dan de rest. Die combinatie zorgde ervoor dat me door klasgenoten, schoolgenoten, buurtgenoten en zelfs leerkrachten jarenlang op heel nare wijze is ingeprent dat ik te dik was.

En hoe vaker je iets hoort, des te meer ga je het geloven én ga je geloven dat vooral dát jou dus definieert als persoon: niet wie je bent, maar hoe je eruit ziet.

Thuis schaamde ik me om te vertellen dat ik zo vreselijk gepest werd, dus zocht ik vanaf mijn 12e mijn troost in iets dat er altijd voor me zou zijn, iets dat me niet in de steek kon laten en dat niet terug praatte: eten. Als ik at, hoefde ik even niet na te denken, niet te voelen, had ik afleiding van alles wat moeilijk was en pijn deed.

Op mijn 16e kwam mijn omgeving erachter dat er iets niet klopte en ging ik in therapie. Vanaf die leeftijd ging ik ook aan de gang met diëten en afvallen, omdat mijn gewicht op een gegeven moment onvermijdelijk hoger werd dan gezond was. De eetbuien die ik had maakten in periodes plaats voor vasten, overmatig bewegen en zelfs braken, waarna ik weer terugviel in mijn oude patronen.

Mijn ouders hadden niets in de gaten, daar zorgde ik wel voor.

Maaike schrijft op stone-2864579_640 Gastblog: Linda heeft een eetstoornis Lifestyle

Samenwonen

Toen ik op mijn 19e ging samenwonen, bleef ik dezelfde wisseltrucs uithalen en ‘knoeien’ met eten, waarbij de periodes van eetbuien steeds langer en heftiger werden en compenseren steeds meer naar de achtergrond verdween.

Op mijn 25e wist ik de psychologen in het ziekenhuis in Maaseik te misleiden door hen wijs te maken dat ik geen eetstoornis had. Dat ze mij maar gewoon die maagband gaven, die ik zo graag wilde, dan kwam vast alles goed. ‘Goed’ stond dan voor een slanker lichaam en dus een gelukkig leven. Niet dus. Ik viel wel af in het begin, maar omdat ik me niet gefocust had op de emotionele oorzaken en ik steeds ongelukkiger werd in mijn relatie, leerde ik de maagband steeds meer omzeilen en kwam ik weer aan.

Ik ging in therapie bij een psycholoog, waar ik erg veel leerde. Niet over eten, maar wel over mijn relatie, die destructiever bleek dan ik gedacht had. Er was een onhoudbare situatie ontstaan.

Een nieuwe relatie, een nieuwe eetstoornis

Op mijn 29e vond er een grote ommekeer in mijn leven plaats. Ik leerde iemand kennen die mijn hele wereld op z’n kop zette, op een fantastische manier. Dat gaf me de energie en de kracht om ineens het roer om te gooien en ik viel 48 kilo af. Ik sportte me suf, at nauwelijks meer tussendoortjes en was alleen maar bezig met gezond eten, afvallen, zoveel mogelijk calorieën verbranden. Maar op een gegeven moment werd het zelfs zo extreem dat ik, zelfs als ik een wondje had, dacht: “Yes, nu moet mijn lichaam werken om die wond te helen, dus verbrand ik ook weer een paar calorietjes extra.”

Bizar, toch?

Wat ik voorheen uit eten haalde, haalde ik nu uit de kick van het afvallen, van de complimenten, het vrije gevoel dat ik had en de nieuwe vrienden die ik maakte. De onlogische logica die al sinds mijn 12e in mijn hoofd leefde, werd bevestigd. Slanker = een leuker en beter mens = gelukkiger.

Trouwen en verhuizen

Op een gegeven moment gingen mijn partner en ik trouwen en kochten we een huis. Er moest veel gebeuren, dus we waren een lange periode bezig met verbouwen. Hierdoor kwam ik in een slechter eetpatroon terecht, en het werd van kwaad tot erger. Het verdriet omtrent mijn stijgende gewicht, maakte dat ik eten weer nodig had om me beter te voelen. Om mijn gevoel te onderdrukken en de andere kant op te kijken. Dat was immers de enige manier die ik ooit had geleerd om met mijn gevoelens om te gaan. Ik wist wel dat er betere manieren moesten zijn, zoals anderen die blijkbaar inzetten, maar ik had geen flauw idee hóe dat dan zou moeten.

Toen ik op een gegeven moment in de zomervakantie met mijn man in een restaurant zat, sprak ik voor ’t eerst mijn diepste geheim uit; de irrationele en obsessieve gedachten die ik vaak had, onder andere over het uiterlijk van andere vrouwen in relatie tot mijn eigen lichaam. Daar schrok hij van, en zijn schok maakte dat er bij mij ook iets knakte. Ik zocht hulp, inmiddels anderhalf jaar geleden.

Eetstoornis therapie

Het zou mijn derde therapie worden, dus ik wilde er helemaal voor gaan en koos het beste wat ik vinden kon. Dat betekende wel dat ik wekelijks op en neer moest naar Veldhoven, maar dat maakte me geen bal uit. Ik moest en zou beter worden. (En beter, dat was nog steeds vooral dunner.)

Inmiddels ben ik dus anderhalf jaar verder en niet dunner geworden, alleen maar dikker. Het frustreert me, maar ik heb hoop dat het ooit goedkomt. Mijn therapie is nog steeds niet afgerond; ik heb verschillende modules gevolgd die lang niet allemaal met eten te maken hebben. Ik moet eerst leren om op een andere manier met emoties om te gaan, om ze überhaupt te verwerken, in plaats van ze weg te eten en zich te laten opstapelen.

Daarnaast moet ik leren dat mijn lichaam en gewicht niet definiëren wie ik van binnen ben.

Beide leerwegen zijn lange processen en ik merk wel enige vooruitgang, maar het gaat me regelmatig niet snel genoeg. Dat stemmetje in mijn hoofd blijft me vertellen dat ik moet afvallen, en hoe harder dat stemmetje schreeuwt, des te meer eetbuien heb ik.

Een eetstoornis en de buitenwereld

De reden waarom ik jullie zo graag over mijn eetstoornis wil informeren, is omdat mijn eetstoornis geen anorexia of boulimia betreft. Ik vind het vreselijk belangrijk dat er wat meer aandacht komt voor andere eetstoornissen dan die twee bekendste.

Die aandacht zou overigens niet nodig zijn als er niet zoveel vooroordelen over dikke mensen zouden bestaan. Er komt tegenwoordig wel wat meer begrip als het aankomt op schildklierziektes, het slikken van Prednison of de ziekte lipodeem, die ook allemaal een grotere lichaamsvorm tot gevolg hebben. Maar dat ‘teveel eten’ en ‘simpelweg minder eten’ niet zomaar samengaan, dat gaat er bij veel mensen niet in.

Ik hoop dan ook dat dit artikel bijdraagt aan een beter begrip van de omstandigheden die kunnen spelen rondom mensen met een aantal maten meer.

Wil je meer weten over hoe mijn meest recente eetstoornis therapie eruit ziet? Laat ’t gerust weten. Maaike en ik houden contact en ik schrijf graag een vervolgblog voor haar. 

Wil je meer weten over mij in het algemeen, bezoek dan ook eens mijn eigen blog, www.imperfectief.nl/blog

De afbeelding komt van pixabay. 

9 reacties

    1. Bedankt voor jullie lieve reacties op mijn verhaal!
      @Nicole, Goed om te lezen dat ik alweer iemand een kijkje kon laten nemen in een onbekende wereld. Misschien heb je wel mensen om je heen met overgewicht, die je nu anders gaat bekijken?
      Groetjes, Linda

  1. Heftig hoor. Dit is inderdaad ook echt een “ziekte”, dat geloof ik zeker wel. Ik werk als 12 jaar in de sportwereld en heb best veel extreme dingen voorbij zien komen 🙁 Zelf ben ik schildklierpatiënt maar kan het met medicijnen gelukkig goed onder controle houden en heeft het tot nu toe geen invloed op mijn gewicht. Sterkte! <3

  2. Jeetje wat heftig! Aan de buitenkant kan het zo mooi lijken maar aan de binnenkant kan het heel anders zijn.
    Wat dapper om je verhaal naar buiten te brengen. Heel veel sterkte!

  3. Bedankt voor alle reacties!

    Met mijn blogs probeer ik enerzijds meer begrip van de buitenwereld te creëren en anderzijds herkenning voor ‘lotgenoten’.

    Jullie reacties doen me dan ook zeker goed! 🙂

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.